Baza obiektow turystycznych
 
Wybierz kategorie
Gmina Łubniany
Gmina Łubniany w obecnym kształcie istnieje od l stycznia 1973 roku (reforma administracyjna). W jej skład wchodzi jedenaście sołectw, których łączna powierzchnia to 125 kilometrów kwadratowych. Pod wzglądem liczby mieszkańców największym sołec­twem jest Jełowa, którą zamieszkują 1993 osoby. Na drugim miejscu znajdują się Łubniany 1592, a potem kolejno: Brynica 1337, Luboszyce 987, Kępa 766, Biadacz 714, Dąbrówka Łubniańska 627, Kolanowice 505, Masów 324, Kobylno 218 i Grabie 156. Łącznie w gminie mieszka ok. 9,2 tyś. mieszkańców (maj 2002). W gminie nie ma zbyt korzystnych warunków dla rozwoju rolnictwa, bo przeważają tu gleby niskiej lub co najwyżej średniej klasy. Mimo to działa na jej terenie wiele gospodarstw rolnych i są to często bardzo dobre gospodarstwa. Nie brak wśród nich takich, które przo­duj ą nawet w skali wojewódzkiej.
 
 

Na obszarze gminy nie ma dużych zakładów prze­mysłowych. Także firmy średniej wielkości są nie­liczne. Działa tu natomiast wiele małych zakładów produkcyjnych. Są wśród nich takie, które za wysoką jakość swej produkcji były wyróżniane i nagradzane. W gminie działają także liczne zakłady usługowe. Spośród 560 zarejestrowanych w gminie "podmiotów gospodarki narodowej" aż 104 to firmy zaliczone do kategorii przemysł (przetwórstwo przemysłowe). Gmina wyróżnia się w całym powiecie najwyższym odsetkiem takich właśnie firm. Równie dużo ma gmina firm zaliczonych do branży budowlanej. Jest ich aż 115. Brak dużych zakładów przemysłowych jest więc czę­ściowo zrekompensowany dużo liczbą małych zakładów produkujących okna, drzwi, meble, materiały budowlane etc. Spośród 13 gmin powiatu opolskiego nieznacznie wyższy odsetek firm budowlanych ma tylko gmina Dąbrowa.
 
 
Pośród zieleni, ciszy i spokoju
 
Łubniany są jedną z ośmiu gmin sąsiadujących z Opolem. Południowe jej krańce dochodzą do północnej obwodnicy Opola. Należącą do gminy Łubniany wieś Kępa dzieli od opolskiego rynku niecałe 5 km. Leży ona zatem bliżej opolskiej starówki niż np. Grotowice, Groszowice, Grudzice, Kolonia Gosławicka, czy Bierkowice, które są prze­cież dzielnicami miasta. Od osiedla ZWM najludniejszej dzielnicy Opola jest do Kępy niecałe 3 km. Taka sama jest odległość z Kępy do opolskich Chab­rów.
Od wschodu sąsiadujemy z gminą Turawa, przez którą biegnie ważna droga wylotowa z Opola w kierunku Kluczborka. Od zachodu sąsiadem jest gmina Dobrzeń Wielki z biegnącą przez nią drogą wylotową z Opola w kierunku Namysłowa. Gmina Łubniany, leżąc między tymi dwiema ruchliwymi trasami, sama uniknęła bardzo uciążliwego samo­chodowego ruchu tranzytowego. Od północy zamykają gminę rozległe Bory Stobrawskie (Stobrawski Park Krajobrazowy). W samej gminie lasy zajmują połowę jej powierzchni. Gdy weźmiemy jeszcze pod uwagę, że na omawianym obszarze nie ma żadnych uciążliwych zakładów przemysłowych, to możemy śmiało powiedzieć, że gmina Łubniany jest zanurzonym w zieleni miej­scem ciszy i spokoju.
 

Ze względu na zieleń, ciszą i spokój, bardzo bliskie sąsiedztwo miasta oraz krótki dojazd do głównych szlaków komunikacyjnych jest gmina atrakcyjnym terenem pod zabudowę mieszkaniową (domy jedno­rodzinne i zabudowa rezydencjalna). Widać to bardzo wyraźnie w Kępie i Luboszycach, ale także w innych miejscowościach gminy. Na terenie gminy Łubniany ma dziś swe domy wiele znanych opol­skich osobistości polityków, biznesmenów, lekarzy, prawników, naukowców etc. Obserwowane w całej Polsce zjawisko przenoszenia się zamożniejszych mieszkańców dużych miast do budowanych pod miastem domów dotyczy przecież także Opola. Przeprowadzki takie będą się w najbliższych latach coraz bardziej nasilać.
Rozwój budownictwa jednorodzinnego spowoduje, że pojawić się będą musiały tutaj liczne małe zakłady budowlane. Tych firm już jest w gminie sporo, ale potrzeba ich będzie więcej. Wielu fachowców pracuje obecnie w Niemczech. Zdobywane tam doświadczenia w zakresie najnowocześniejszych technologii mogą im się przydać, gdyby zdecydowali się na otwarcie małych firm budowlanych w rodzinnych miejscowościach. Nie bez znaczenia będą też wówczas zdobyte podczas pracy w Niemczech środki finansowe. Wzrost liczby zamożnych mieszkańców gminy, którzy przeprowadzili się tu z Opola, lub pracują w Niemczech, spowoduje zwiększone zapotrze­bowanie nie tylko na usługi budowlane, ale także na różne usługi wyższego standardu, od np. salonów kosmetycznych aż po zakłady zajmujące się konserwacją domowego sprzętu komputerowego. Można oczekiwać nawet pojawienia się firm zajmujących się np. konserwacją trawników i kwietników przy­domowych, czyszczeniem basenów, czy też firm typu party-serwis. Rozwój różnorodnych firm usłu­gowych powinien zapewnić nowe miejsca pracy dla mieszkańców.
 
 
Wokół Łubnian
 
Łubniany to "stolica" całej gminy, ale jest to również centrum mniejszego obszaru, który prócz Łubnian obejmuje też Masów, sąsiadujący z Łubnianami od południa i Dąbrówkę Łubniańską, sąsiadującą z nimi od północy. Te trzy wsie to razem przeszło 2,5 tyś. mieszkańców. Należą one do parafii łubniańskiej z położonym w Łubnianach kościołem pod wezwa­niem świętych Piotra i Pawła.
Łubniany, Masów i Dąbrówka Łubniańską stanowią jeden obwód szkolny ze wspólną szkołą podsta­wową. Wspólna jest też ochotnicza straż pożarna, ośrodek zdrowia, poczta, biblioteka i DFK (koło Towarzystwa Społeczno-Kulturalncgo Niemców na Śląsku Opolskim). Działa tu także klub sportowy "ŚląskŁubniany", grający w IV lidze.
Łubniany są centralnie położone względem pozo­stałych ośrodków gminy. Około 6 km na wschód leży Jełowa, 6 km na zachód Brynica, a 6 km na południc Luboszyce. Władze gminy myślą o utwo­rzeniu bezpośredniego dojazdu z Łubnian do drogi krajowej nr 45 (trasa z Opola na Kluczbork).
Na terenie dzisiejszych Łubnian ludzie mieszkali jeszcze przed naszą erą. Świadczą o tym wyko­paliska. Jednak najstarsza znana wzmianka dotycząca Łubnian pochodzi dopiero z 1260 r. Mówi ona, że książę opolski Władysław ustalił, iż wieś "Lubnane", tytułem czynszu za korzystanie z okolicznych lasów, dostarczać ma klasztorowi w Czarnowąsach 10 kamieni wosku rocznie. Wosk miał służyć w Czarnowąsach do utrzymania "wiecz­nego światła" przed Najświętszym Sakramentem. Już w XIII w. Łubniany posiadały kaplicę. Jednak dopiero w 1633 r. mieszkańcy wsi wybudowali drewniany kościółek pod wezwaniem św. Rocha, chcąc w ten sposób wyprosić u Boga cofnięcie strasznej zarazy, która nawiedziła wieś. Kościółek ten był w 1679 r. wizytowany przez władze koście­lne. Niedługo potem spłonął on z winy cieśli, który nieostrożnie palił fajkę podczas ulepszania koś­cielnego dachu. Wkrótce potem wieś znów dotknęła zaraza, a mieszkańcy ślubowali odbudować kościół. Nowy kościół, także drewniany, stanął w 1682 r. Służył mieszkańcom aż do grudnia 1869 r., kiedy to huraganowy wiatr uszkodził go tak poważnie, że odbudowa stała się nieopłacalna. Postanowiono wy­stawić murowany kościół. Jego budowę ukończono w 1872 r. Służy on mieszkańcom wsi do dziś. W dniu 2 lipca 1859 r. spisano akt, który stał się podstawą do powstania w 1886 r. w pełni samodzielnej parafii łubniańskiej (wcześniej Łubniany były filią parafii jełowskiej).
 
 

Od 1760 r. istnieje w Łubnianach szkoła, jednak obecny jej budynek wzniesiono w 1904 r. (a rozbu­dowano w ostatnich latach). Cmentarz początkowo znajdował się przy kościele, w 1909 r. sto metrów dalej założono nowy. Szosa od jełowskiej stacji kolejowej do Opola przez Łubniany została wybu­dowana w 1914 r., a prąd doprowadzono do wsi w 1926 roku.
Druga wojna światowa przyniosła parafii łubniań­skiej wielkie straty w ludności. Liczba mieszkańców parafii zmniejszyła się o 10 proc. W 1946 roku Łubniany liczyły 1.556 mieszkańców. Po wojnie liczba ludność rosła niezbyt szybko, z powodu migracji do Opola, a także, zwłaszcza w kilkunastu ostatnich latach, emigracji do Niemiec.
Rozwój wsi też był w latach powojennych powolny. Przyspieszenie nastąpiło dopiero w ostatnim okresie, po 1990 roku. W tym okresie wieś zwodociągowano, rozbudowano szkołę i wybudowano ośrodek kultury, w którym mieści się także remiza OSP.
 
 

Przejdź do:

© netkoncept.com